Vandaag in de duinstreek Zd.Kennemerland een groeiplaats van de Bijenorchis bezocht. Tot mijn verrassing vond ik er 21 rozetten, verrassend omdat de populatie een steeds kwijnender bestaan leed. Vooral damhertenvraat was daar debet aan getuige de keutels die ik de laatste jaren vond. In overleg met de beheerder besloot ik om de groeiplaats eens een aantal jaren niet te maaien, wat we voordien elk jaar deden. Het gevolg van dat maaien was namelijk dat de opkomende rozetten heel duidelijk zichtbaar waren voor de grazers en ander voedsel (overstaande kruiden en grassen) nauwelijks beschikbaar. De groeiplaats blijkt na 2 jaar niet maaien absoluut niet verruigd en geschikt voor de bijenorchis ondanks of dank zij de overstaande kruiden en grassen. Nou moet ik toegeven dat het damhertenbestand langzaam maar zeker teruggedrongen wordt en ik geen keutels meer vind. Dus of niet maaien de rozetten voor de grazers onvindbaar heeft gemaakt valt niet te bewijzen. Aan de andere kant heeft een veld(je) met overstaande kruiden een natuurlijker uitstraling dan een kort gemaaid veld. Het effect van (een korte periode) niet maaien lijkt in ons geval hoe dan ook positief.
De moraal van dit verhaal: bij relatief arme grond is jaarlijks maaien niet altijd noodzakelijk, een aantal jaren de vegetatie laten staan heeft ook z'n voordelen. Maar kritisch volgen van de groeiplaats blijft wel noodzakelijk. In het onderhavige geval overweeg ik toch a.s. najaar weer een keer te maaien.
En nu maar hopen dat het voorjaar niet te droog wordt: droogte is in de duinstreek gebleken funest te zijn voor het in bloei komen van de bijenorchis.
Bijgaande foto's geven een indruk van een deel van de groeiplaats (rozetten gemarkeerd met steeketiketten) en de krachtige habitus van de twee bijeenstaande rozetten.
Groet, Jos
- IMG_1085-kl.jpg (313.99 KiB) 4734 keer bekeken
- IMG_1086-kl.jpg (333.71 KiB) 4734 keer bekeken
